آکورد پروانه ی من فریدون فروغی

انگار دستات سرد سردن انگار چشمات شب تارن

تن تو ظهر تابستونُ به یادم میاره

یار دبستانی من ،‌ با من و همراه منی

چرا وقتی که آدم تنها میشه

پشت این پنجره ها دل می گیره

دیگه این قوزک پا یاری رفتن نداره

یک نفر میاد که من منتظرِ دیدنشم یک نفر

اااااااااااااااااامشتی ماشالا اا

خواهم تو شوی محبوب دلم

دلم از خیلی روزها با کسی نیست تو دلم فریاد و فریاد