آکوردهای ریتم 3/4

یه دل میگه برم برم یــه دلم میگه نرم نرم طاقت نداره دلم دلم بـــی تو چه کنـــم پیش عشق ای زیبا زیبا خیلی کوچیکه دنیا دنیا با یاد توام هرجا هرجا تــــرکت نـــکنم سلطان قلــــبم تو هستی تو هستی دروازه های دلم را شکستی پیمان یاری به قلبم تو بستی بـــا من پیوستی اکنون اگر از تو دورم به هرجا بر یار دیگر نبندم دلم ر

اگر چه عمری ای سیه مو چون موی تو آشفته ام درون سینه، قصه ی این آشفتگی بنهفته ام ز شرم عشق اگر به ره ببینمت ندانم ، چگونه از برابر تو بگذرم من نه می دهد دلم رضا که بگذرم ز عشقت نه طاقتی که در رخ تو بنگرم من لالـــا لالــــا لا لا لـــا لــــا لا لالـــالالــــا دل را به مهرت وعده دادم دیدم دیوانه تر شد

چشمات چه مهربونه رنگ آسمونه دستات که چتر عشقه به سر من یه سایه بونه از چشمام می ریزه اشک دونه دونه قصه من و تو همه جا ورد زبونه شعر عاشقونه ام پیچیده خونه به خونه چرا نازنین من خیال آفرین من گل دست این و اونه خودش پیش منه حیف که دلش پیش دیگرونه

لالا کن دختر زیبای شبنم لالا کن رویه زانویه شقایق بخواب تا رنگ بی مهری نبینی تو بیداریه که تلخه حقایق تو مثله التماس من میمونی که یک شب روی شونه هاش چکیدم سرم گرم نوازشهای اون بود که خوابم برد و کوچش رو ندیدم حالا من موندمو یه کنجه خلوت که از سقفش غریبی چکه کرده تلاطمهای امواج جدایی زده کاشونمو صد تکه کرده

با صدای بی صدا مثل یک کوه بلند مثل یک خواب کوتاه یه مرد بود یه مرد با دستای فقیر با چشمای محروم با پاهای خسته یه مرد بود یه مرد شب با تابوت سیاه نشست توی چشماش خاموش شد ستاره افتاد روی خاک سایشم هم نمیموند هرگز پشته سرش غمگین بود و خسته تنهای تنها

آخر قصمه اما قصه ی آخرم این نیست آخرین راهی که باید من ازش بگذرم این نیست آرزوهامو برای خاطراتم دوره کردم کجای خاطره باید پی آرزو بگردم خسته ام از هرچه رسیدن اگه پشتش سفری نیست برکه ی امن و نمیخوام وقتی موج خطری نیست می رسم نه واسه موندن من مسافرم همیشه مثل

اون که یک سال پشت هم ممتد بی دلیل و بهونه خیلی بد زنگ آخر منو کتک میزد من باهاش کار دارم این روزا اون که چند سال رو همین گردم کیفشو تا کلاس میبردم جاش ته بستنی شو میخورم من باهاش کار دارم این روزا ناظمی رو که دید باهوشم گفت یه روز این چیه که میپوشم جلو دنیا گذاشت تو گوشم من باهاش کار

اگه سبزم، اگه جنگل، اگه ماهی، اگه دریا اگه اسمم همه جا هست، روی لب‌ها، تو کتابا اگه رودم رود گنگم، مثل مریم اگه پاک اگه نوری به صلیبم، اگه گنجی زیر خاک واسه تو قد یه برگم، پیش تو راضی به مرگم واسه تو قد یه برگم، پیش تو راضی به مرگم اگه پاکم مثل معبد،

شال آن شال سرخ تو موج موج موی تو نرمترین حادثه چه زیباست دور روی تو آفرین به آخرین شاهکار روی تو توی اوج سادگی چه زیباست اندوه تو وای که این واژه ها لالند در گوش تو آه چه بد زخمیه که فردا کیست هم آغوش تو آه که این لعنتی این قرص های افسردگی رنگ به رنگ دوز به دوز به باد داد آرام زندگی

ای خــــدا آه ای خــــدا از توی آســمونــــا گوش بده به درد من که میخوام حرف بزنم واسه یک روزم شده سکوتم رو بشکنم ای خدا خودت بگو واسه چی ســاختی مــنو توی این زندون غم چرا انداختی منو چرا هر جــــا که مـــیرم در به روم وا نمیــــشه چرا هر جــــا دلیه میشکنه مثل شیشه ای خدا حرفی بزن اگه گوشت بــــا منه این چیه که قلبمو دار

یه دل میگه برم برم یه دلم میگه نرم نرم طاقت نداره دلم دلم بی تو چه کنم پیش عشق ای زیبا زیبا خیلی کوچیکه دنیا دنیا با یاد توام هرجا هرجا ترکت نکنم سلطان قلبم تو هستی تو هستی دروازه های دلم را شکستی پیمان یاری به قلبم تو بستی با من پیوستی اکنون اگر از تو دورم به هرجا بر یار دیگر نبندم دلم را سرشارم از آرزو و تمنا ای

از روزی که تو رفتی پریده رنگ شادی اما خورشید می تابه مثل یه روز عادی چطور هنوز پرنده داره هوای پرواز چطور هنوز قناری، سر می ده بانگ آواز مگر خبر ندارن، تو رفتی از کنارم چرا بهت نگفتن، بی تو چه حالی دارم به چشم خسته من، آسمون از سنگ شده لعنت به این تنهایی دلم برات تن

بعد از این دیگر نیامد بی وفا حتی به خوابم میشوی تنهای تنها می دهم اینسان عذابت میروی اما به دنیای فراموشی با غم سردی که میدانم هم آغوشی کاش از اول من به حالت بی وفا پی برده بودم تو فریبم داده بودی من فریبت خورده بودم راه من از راه تو گشته جدا دارم از تو من شکایت با خدا ترک جانم کرده ای جانا چرا

همین خوبه که غیر از تو همه از خاطرم میرن هنوز گاهی سراغت رو از این دیوونه میگیرن به جز تو همه میدونن واست این مرد میمیره واسه همین جداییتو کسی جدی نمیگیره همین خوبه همین خوبه همین خویه همین خوبه همین خوبه که با اینکه چشاتو روی من بستی

خیس میشم با تو هرشب زیر بارونی که نیست دستتو محکم گرفتم تو خیابونی که نیست باشم و عاشقم نباشم کار آسونی که نیست عاشقت میشم دوباره عاشق اونی که نیست من خدایی با تو اینجا از تو میسازم که نیست باید هر شب روی رازی پرده بندازم که نیست تو منو به بند کشیدی توی زندونی که نیست

بازم تنگه غروبه ای خدا دلم تنگه هر جا که برم من آسمون همین رنگه ای آسمون کبود مگه من چه بد کردم که دلم ز دام بلا نشود رها یک دم ای آسمون کبود مگه من چه بد کردم که دلم ز دام بلا نشود رها یک دم دانی دلم چه خواهد شهد از لبش چشیدن از او به یک اشاره از من به سر دویدن ای آن که در ره تو از جان و سر گذشتم از کوچه تو دیشب با چشم تر گذشتم