آکوردهای مهدی یراحی

خیس میشم با تو هرشب زیر بارونی که نیست دستتو محکم گرفتم تو خیابونی که نیست باشم و عاشقم نباشم کار آسونی که نیست عاشقت میشم دوباره عاشق اونی که نیست من خدایی با تو اینجا از تو میسازم که نیست باید هر شب روی رازی پرده بندازم که نیست تو منو به بند کشیدی توی زندونی که نیست عاشقت میشم دوباره

از خودت خبر بیار آفتاب داره غروب میکنه از خودت خبر بیار عطر تو هوا رو خوب میکنه از خودت خبر بیار درارو باز باز باز کن عشق من نترس بخند به گریه اعتراض کن از خودت خبر بیار درارو باز باز باز کن عشق من نترس بخند به گریه اعتراض کن رقص خوشه های س

از کدوم اتفاق ترسیدی از کدوم حادثه پشیمونی چی شده که به من نمیشه بگی چی شده که خودتم نمیدونی به سکوتم مدام مشکوکی از سکوتت مدام داغونم تو چرا از نگاهم میترسی من که چیزی ازت نمیدونم پر دلشوره ای حواست نیست چی شدی چی چشاتو ترسونده اگه از من دل

میحانه میحانه میحانه میحانه غابت شمسنا الحلو ما جانا غابت شمسنا الحلو ما جانا حیک حیک بابا حیک الف رحمه علی بیک هذول العذبونی هذول المرمرونی علی جسر المسیب سیبونی علی جسر المسیب سیبونی میحانه.میحانه عافت عیونی النوم عافت عیونی النوم بعدک حبیبی العین ذبلانه بعدک حبیبی العین ذبلانه لوح القدر مکتوب

آنجایی نشسته چشمت بر در خواب از تو میپرهیزد دلشوره داری آنجایی آبستن بغضی تلخ گویی که بر پیشانی صد کوره داری میبینم طاقت نداری با من وداع بعد از رفتن چشم تو روشن بوسیدنت را فرصت نداد قحطی ام تعمیدم دادند با رنج سرسختی ام باور کن امشب مصلوب خوشبختی ام با مرگ سرخم بطلا

نپرس ازم چه مرگمه نمیتونم بفهممت دیگه تو رو گذشته سیلش از سرم فقط شکستم از همه تو هم برو آیینه ی قدی توش یه مرد پاشیده زخمی که زندگی شو قاب کرد و بخشید تا باشه نزدیکتر به اون کسی که عاشقش نبود آسمون بذار برات ببارم و ببین چه فصلی دارم و خاموش بکن ستارم آسمون بذار برات ببارم و ببین

این آخرین دفاعمه راضی ام از جُرم خودم از اینکه لحظه یِ فرار عاشق زندان بان شدم این آخرین دفاعمه پیشِ تو اقرار می کنم اگه گناهه عشقِ من دوباره تکرار می کنم بــــا خبرم از آخــرِ هر ضربه یِ نگاه تو من پاک می شم توو تَنِ آغوشِ بی گناهِ تو دری که بستم رو خودم دوباره وا نمیکنم برای بخشیده شدن هرگز دعـــــــا نمیکنـــــــم اَ

آروم بگیر ای دخترِ تنها این نقشه آخر نقشِ بر آبه از مشرق دلگیر این خونه خاموشی میره نور میتابه دیگه نترس از پچ پچه هاشون آروم بگیر آدمکا خوابن فردا بیادش تازه میفهمن یه عمره که توو قعر مردابن بیرون بیا از پیله ی ابرا خالی شو از شب های دلشوره ابری که دنیاتو سیاه کرده بارون میشه اشکاتو میشوره

اول شیء احب اشتغل اب سِهرتی ویاك تاخذنی و انا اتغرب الک و ابتعد اهناك لا تنسى انا و گلبی و لا لحظه نسيناك ذوقنی طعم نارک، اخذنی اب هوا دنیاك من تعزف الاوتار خل نکشف الاسرار شربنی کلامک و انا ضامي تنظرنی و احاچیک وانا ارموشي حواليك عبرني حدودك يغرامي

نمیدونی تو این روزا چقدر از زندگی سیرم دارم میمیرم از اینکه تو رفتیو نمیمیرم نمیدونی تو این روزا چقدر یاد تو میوفتم تهِ دنیام نزدیکه نگاه کن کی بهت گفتم کجا باید برم بی تو تویی که قدِ دنیامی که هر جایی رو میبینم نبینم پیش چشمامی برم هر جای این دنیا شبم با بغض دم سازه آخه هر جا یه چیزی

چه چیزا شنیدم از این آدما از اینا که میگن به تو راه نیست به من گفته بودن تو چاهی ولی آخه جایِ دریا ته چاه نیست چه چیزا شنیدم از این آدما از اینا که از کینه ی من پرن از اینا که هر جا دروغی بگن کنارش به اسمت قسم میخورن چه چیزا شنیدم از این آدما از اینا که اسم تو رو میبرن از اینا که با بردنِ آبروت واسه ا

هر جای دنیایی دلم اونجاست من کعبمو دور تو میسازم من پشت کردم به همه دنیا تا رو به تو سجاده بندازم هر روز حسم تازه تر میشه غرق تو میشم بلکه دریا شم بیزارم از اینکه تمام عمر از روی عادت عاشقت باشم گاهی پرستیدن عبادت نیست با اینکه سر رو مهر میذاری گاهی برای دیدن عشقت باید سر از رو مهر برداری

من از زندگی تو هوات خستم ازت خستمو باز وابستم نگو ما کجاییم که شب بین ماست خودم هم نمیدونم اینجا کجاست بیا با هوای دلم سر نکن بهت راست میگم تو باور نکن از این فاصله سهممو کم نکن بهت خیره میشم نگاهم نکن تو رنجیدیو دل ندادم بری خودم رو فراموش کردم تو یادم بری

همینجایـــی که هستی باش از این خونه بری کی شی تو این خونه خودت شادی داری سربـاز کی میشی همینجایــــــی که هستی باش عذابِ رفتنت کم نیست تو حوای کسی میشی که من میدونم آدم نیست تو دل بستی به دریایی که میدونی سرابم نیست نشستی پایِ رویایی که چیزی جز عذابم نیست همینجایی که هستی باش عذابِ رفتنت

مرز تو و چشمات روزی که پیدا شه این مرز میتونه مرز جهان باشه هر روز احساسم پیش تو رو میشه تا اسمتو میگم دنیا شروع میشه وقت پرستیدن کی لایق بوده انقدر رویایی کی عاشقت بوده دنیا خرابت شد اینو به کی میگی من عاشقت بودم دنیا رو چی میگی

دارم نابودیِ عشقمو میبینم پیش چشمام داره آب میشه میمیره دیگه دنیا برام غمگینو بی روحه بدون تو دلم آروم نمیگیره دارم میبینم از دست رفتن عشقو دارم مرگ شبو رویا رو میبینم تو دستای تو بود نبض منو عشقم دارم دلتنگی فرداتو میبینم میتونستی بمونی عاشقم باشی مثل من ، من همیشه عاشقت بودم

از راه دوری اومدم کنارت نذار بگن دوباره دیر رسیدم به خاطر من که تمام عمرم به عشق این لحظه نفس کشیدم نفس بکش بذار یه بار دیگه عطر نفسهات تنمو بگیره پاشو میخوام صورتتو ببوسم بغضه که تا نبوسمت نمیره فکر غریبیِ مسافرت باش اینجا کسی رو غیر تو ندارم پاشو اتاقمو نشونم بده بغضمو تو کدوم اتاق ببارم

یا عشق با من خوب نیست یا سهم من تنهاییه اول ارتباطی ام که آخرش جداییه تو تلخ میخندی به من من خنده رو حس میکنم این آخرای رابطه ست آینده رو حس میکنم تا تو سکوت میکنی دیوار مــیــشه پنجره به سمت در میری منو دلشوره از دست میبره از بغض پر میشم ولی چشمامو میبندم ولی با اینکه خیلی سختمه تو گریه میخندم بری بعد

زندگیمون حراج شد ، دیروز هر چی بودو نبودو سوزوندیم دیگه چیزی نمونده تو خونه غیر ما که رو دستِ هم موندیم درِ این خونه رو همه بازه آدما از هجوم سرریزن حالِ اون آدمی رو دارم که زندگیشو تو کوچه میریزن هر کی از راه میرسه انگار چیزی از زندگیمو میگیره پیش چشم خودم تو این خونه

این سکوت و این هوا و این اتاق شب به شب به خاطرم میاردت توی این خونه هنوم یه نفر نمیخواد باور کنه نداردت نمیخواد باور کنه تو این اتاق دیگه ما با هم نفس نمیکشیم زیر لب یه عمر میگه با خودش ما که از همدیگه دست نمیکشیم به هوای روز برگشتن تو سر هر راهی نشونه می

بیا تا پیدا شم تو باش تا من باشم هنوزمی شینم به هوای دیدن تو تو با این دل کندن کجا رفتی بی من بگو نزدیکم به شب رسیدن تو بیا که رها شم از اینهمه درد که صدا شم از این شب سرد که تموم بشه فاصله ها بیا که من از تو خسته ترم که من از من بی خبرم به هوای

ترانم روی لب هاته صدامو با خودت داری همین خوبه که میدونم واسه من وقت میزاری با موسیقی من گرمی با موسیقی من سردی چقدر زیبا شدی از وقتی شالت رو عوض کردی نگاهت می کنم هربار برام نایابتر میشی نگاهت رو که میدزدی ازم جزابتر میشی چقد خوبه که مغروری چقد خوبه که آرومی کنار اینهمه جزابیت انقدر خانومی

هر سال تو این لحظه ها حالم همینه انگار که غرق یه حس اضطرابم چند ساعته دیگه درست یک سال میشه یک سال میشه که نمی تونم بخوابم هر سال تو این لحظه ها حالم همینه انگار سرریزم از احساس رسیدن حس می کنم بدجور نزدیکی به خونه وقتی که مردم بوی عیدی گوش میدن

اگه من عاشق دیوار بودم ترک میخوردو یک پنجره میشد اگه غمِ چشامو آینه میدید دلش درگیر این منظره میشد اگه تنهاییمو به شب میگفتم همه شهرو برام بیدار میکرد اگه با کوه درد دل میکردم صدامو لااقل تکرار میکرد نشون میدی به من بی اعتنایی تو رو میخوام ولی به چه بهایی شاید با مهربونیِ زیادم خودمو اشتباه توضیح دادم

همیشه بغض تو دنیام و لرزوند هوای گریه ها مو داری یا نه یه عمره که فراموشت نکردم منو به خاطرت میاری یا نه کسی جات و نمی گیره تو قلبم پناهی غیر آغوشت ندارم صدام و می شنوی این التماس تو تنهایی ولی تنها نذارم همیشه بغض تو دنیام و لرزوند هوای گریه ها مو داری یا نه

بادی که گندم زارو عاشق کرد ماهی که با برکه نمیخوابه ابری که بارونو نبخشیده خورشیدی که دیگه نمیتابه با رفتنت دردام برگشتن مردی که ترکش کردی تنها نیست اما یه چیزِ تازه فهمیدم دنیا بدونِ عشق دنیا نیست حالِ عجیبی دارم این روزا ابری شدم نزدیکِ بارونم چندتا بهارو برنمیگردی چ

هوای تو هم جنس آرامشه تو لبخند بزن تا دلم وا بشه تو تنهاییای خودم با خودم یه چجیزی منو سمت تو میکشه فاصله از تو منو داغون میکنه دلم آشوب میشه تا خبری از تو به گوشم میرسه همه چیز خوب میشه خیالتم می تونه حالمو بهتر کنه فقط چشات می تونه حرفمو باور کنه خیالتم می تونه حالمو بهتر کنه کاش حرفمو باور کنه چشمات

وقتی که لبخندت ، فقط یه تصویره چیزی نیمبینی چیزی نمیفهمی گریت نمیگیره دیگه نمیشناسی هوای بیرونو خیس میشی اما اصلا نمیفهمی معنی بارونو جنس نگاه تو غریبو مبهمه ترس جدا شدن میون ما کمه کنارمی ولی ، دوری یه عالمه بی حرکت شــــــــــــــــدی ، مثل مج

یه شب باورامون یه جوری شکستن که فکر کردم حتی خدا قهره با من حالا اشک شوقم دارن می درخشن تو برگشتی تا من ، خدا رو ببخشم چرا از همه آدما میگذری که دنیا رو با من تماشا کنی تو که می تونستی برای خودت یکی بهتر از منو پیدا کنی کجا بودی تو این همه سال درد که من زندگی کردم این مردنو

وقتی پاییزو کنارت جا گذاشت وقتی که رفت و تورو تنها گذاشت شاید اون موقع بفهمی هیچ وقت هیچکی اندازه من دوست نداشت دوست نداشت کی مثل تو از تمام دنیا منو پابند همین خونه م کرد کی مثل تو دردمو می فهمید کی مثل تو منو دیوونم کرد وقتی بدجوری دلت میگیره وقتی گریه دیگه بی تاثیره کی نوازش می کنه دستاتو کی مثل من بغلت میگیره

دو سه ساله رفته بارونه که میباره یه ریز هیچکی نیست بگه برای جفتمون چایی بریز آخه خندش همه چیز منه بی حوصله بود داره خسته م می کنه زندگی بی همه چیز دو سه ساله رفته و بی خبرم از خوشیا این شکنجه بدتره از همه ی خودکشیا دو سه ساله آسمون گرفته بارون میزنه دو سه ساله ه

شکنجه کن منو چون عاشق شکستنم خودت بکش منو بذار جدا شم از تنم شکنجه کن منو شهید آخرت منم فدای عشق تو تمام عمر بودنم ، حقته شکنجه کردنم من بی تو عاشق شکستنم خودت نگاه کن چرا تو دنیا کسی که باید از عشقت بمیره منم همین یه دنیاست برای یک عمر به پای تو نشستنم بمون کنار من تقاصتو ازم بگیر

چقدر زود یادت رفت که قرار بود هیچ وقت از دلامون دور نیافتیم به شروع این احساس که قرار بود عشق باشه هر دوتامون بله گفتیم بین ما تو اون روزا یه عشق محکم بود شدیم آدم و حوا مثل ما کم بود آدم یه وقتایی بی علت تغییر می کنه فراموش کردم حوا هم آدم بود

شونه های تو کجاست من به چی تکیه کنم پُره بغضم نمیخوام دوباره گریه کنم شونه های تو کجاست وقتی خسته م از همه وقتی نیستی پیش من ، زندگیم جهنمه به خودم همش میگم نگران حالمی من بهت فکر میکنم ، چرا بی خیالمی شونه های تو کجاست ، شون

منو انتظارو کابوس تنهایی منو حس اینکه هر لحظه اینجایی دارم آینه ها رو گم میکنم کم کم تو رو هر طرف رو میکنم میبینم نگو از تو چشمام چیزی نمیخونی تو که لحظه لحظه حالم رو میدونی اگه این بهارم برنگردی خونه دیگه چیزی از من یادت نمیمونه

من گفته بودم ازم جدا شی دیوونه میشم نگو نگفتی نگو نگفتی نگو نگفتی گفتم تو غربت با دردو حسرت همخونه میشم نگو نگفتی نگو نگفتی نگو نگفتی بغضت دلیل دیوونگیمه گفتم نباشی این زندگیمه نگو نگفتی گفتی بسازم با روزگارم گفتم محاله طاقت بیارم نگو نگفتی دیگه با گریه هم خالی نمیشم

از فال من تا خواب چشمات ابری و رعد کابوس من گرداب چشمات از این به بعد دیوار درد بی پرده هر شب همخوابمه حسی که برمیگرده هر شب تنها غمه اون خاطرات تقویم ما شد از روزگار هیچ وقت نگفتم اشتباه شد حتی یبار میلاد ما تو جشن بارون کی یادشه کی باورش میشد برامون عادی بشه

خیس میشم با تو هرشب زیر بارونی که نیست دستتو محکم گرفتم تو خیابونی که نیست باشم و عاشقم نباشم کار آسونی که نیست عاشقت میشم دوباره عاشق اونی که نیست من خدایی با تو اینجا از تو میسازم که نیست باید هر شب روی رازی پرده بندازم که نیست تو منو به بند کشیدی توی زندونی که نیست

بارون بود میــــرفتی قلبم با تمام جاده میرفت پاییزو حس کردم تازه فهمیدم سرما نزدیکه لرزیدم برگا ریخت تنهاییم تمام شهرو پر کرد میرفتی میدیدم از دور رو سرت چترا وا میشن میرفتی تا تمام دنیا شاهد سقوط عاشق تو باشه میرفتی با شکستن من انتقام چی رو از خودت بگیری دلتنگی تنهایـــــی مفهوم تمام بودنم شد

شال گردن برام میبافی تو اتاقی که سخت دلگیره تو اتاقی که اسمتو میگم شیشه هاشو بخار میگیره تن من توی ظهر تابستون با شب قطب توی یک مرزه وقتی چیزی برام میبافی بدنم بی دلیل می لرزه شال گردن برام میبافی که پیاده برم تو سرما باز جای این شال گردنا یکبار دستتو دور گردنم بنداز شال گردن برام میبافی که پیاده برم تو سرما باز

چقد موج موهات به دریا میاد ، چقد با تو ساحل تماشاییه سرت رو گذاشتی روی شونه ـَم و چقد حس این لحظه رویای موهاتو نبند و رها کن توو باد ، موهات وقتی که بازه زیباتره کنارت پُر از حس خوشبختی ام ، تو که باشی این زندگی بهتره چشم تو انگیزه ی عاشق شدنو به وجودم داده قلب من از دیدن زیبایی

قبل ازینکه هم سقف هم باشیم باید میشناختیم همو همو فرق بین رویای من تا تو چقدر سرد کرد خونه مو خونه مو عشقمو با اینکه به چشمات دیدی بازم ازم پرسیدی تو صداقت چشمامو هیچ وقت نفهمیدی با دروغ گفتی که دوسم داری به هر چی دلت خواستی رسیدی تو اما دیوار آرزوهاتو کج چیدی نه من دلواپس توام

قرار بود پاییز برگردی گفتی که حالت باز خوب میشه من تو همون خیابون ایستادم کجایی پس داره غروب میشه میترسم از نگاه این مردم باید نذاری مشتمون وا شه یه جوری پیدا کن منو شاید این آخرینه پاییز من باشه داره زمستون میرسه چرا نمیرسی نگاه من دلواپسه چرا نمیرسی سردمه تو بارون میخوام دستامو ها کنی

دارم از سرزمین داغ دیده م از این خاک پر از پرواز میگم هنوزم زیر بارون گلوله س دارم از غربت اهواز میگ هوا هر روز بدتر آب کمتر تمام کار مردم انتظاره مگه میشه نشه کاری واسش کرد واسه خاکی که اینقدر درد داره آخه تا کی واسه حال

یه گوشه ی این شهر یه قصه ی کوتاه یه کوچه ی بن بست کنار یه ایستگاه تنها تو با من همراه ، تنها تو با من همراه دردامو گرفتی تا خوب باشه حالم نذاشتی بگیره هوای خیالم دستات آرامشم داد ، دستات آرامشم داد هیشکی نمیبینه بعد از تو میپاشم پر میشم از خالی دیگه نمیتونم

برگشتم از شب سیاه از آدمک های دروغ از ترس بیهوده شدن از قلب های بی فروغ رو ترانه ساز من زخمی بی ترانگی روی تمام لحظه هام سایه ی سرد خستگی تا اینکه تو رسیدی و من شکفتم از ترانه من شکفتم از صدای زلال بهترین بهانه رنگ خورشیدو تو داری مهربونی مثل بارونی که میباره و میشوره کوچه های قلبمو

از خودت خبر بیار آفتاب داره غروب میکنه از خودت خبر بیار عطرِ تو هوا رو خوب میکنه از خودت خبر بیار درارو بازِ بازِ باز کن عشقِ من نترس بخند به گریه اعتراض کن از خودت خبر بیار درارو بازِ بازِ باز کن عشقِ من نترس بخند به گریه اعتراض کن رقصِ خو

Gbb یه پاییزِ دیگه بازم تو راهه بازم چشام به راهِ تو سیاهه گفتی عشقِ بهار جدایی داره گفتی خزون که شد میای دوباره خزون غرورِ ابرارو شکسته زمین پر شده از برگهای خسته ولی قلبای یادگاریِ ما رو سینه ی درخت غم نشسته برگــــرد ، تنم دوباره با عشقِ تو تب کرد بازم نبودنت حالمو بد ک

خوش به حال اون که تو رو داره بعد من کنار تو کم نمیاره قد من همه ی سعیمو کردم همه چی ایده آلت شه اما تو خواستی برم خواستی دلم بیخیالت شه مث یه برگ خشکیده م که از شاخه افتاده فاصله مون از هم زیاده پاییز تنها یادگاریه از تو چی مونده از اولین برخورد دلتنگیام آواره پاییز منو تو خواب خودت حبس کن روزا و شبامو برعکس کن

هر جور میتونی بمون من با تو سازش میکنم هر بار میــگفتم نرو اینبار خــواهش میکنم با زخمِ تنهاتر شدن محتاج تسکینم نکن تنهاتر از من نیستی تنهاتر از ایــــــــــنم نکن با گریه های هر شبم دنبال مرهم نیستم اینبار بشکن بغضمو فکر غرورم نیســتم کی گفته این خواهش منو تو چشم تو کم میکنه

روزای خوبی پشتِ این روزای من نیست حس میکنم احساسمو از دست دادم آغوشِ تو میراثِ من از زندگی بود حس میکنم میراثمو از دست دادم تنهاییِ من اتفاقِ تازه ای نیست هر بار رفتی تا همیشه بر نگردی شاید نتونی حس کنی من چی کشیدم چون هیچوقت احساس تنهایی نکردی روزای خوبی پشتِ این روزای من نیست حس

از تو عبور میکنم فقط نگاه میکنی من اشتباه میکنم تو هم گناه میکنی به من نگاه کن نترس من به تو مبتلا شدم به موج میزنم ببین چه ساده ناخدا شدم به من نگاه کن بگو کجا رو زیرو رو کنم کدوم گلایه رو بگم چه دردی آرزو کنم به من نگاه کن برو فاصله باورم بشه در انتظار بودنت عذاب آخــــرم بشه ازم عبور میکنی ببین سقوط میکنم به من نگاه

ما هیچ وقت با هم نبودیم اتاق ِ مون از هم سوا بود اما کسی اینو نفهمید این راز ِ بین ِ ما دوتا بود این خونه آرامش نداره با اینکه چیزی کم نداریم یک عمر با من بودی اما ما بچه ای از هم نداریم من زخم میزدم قبول ِ اما تو هم مرحم نبودی هربار رفتی خواب بودم هربار برگشتم نبودی گاهی

تن دادم به این تنهایی نیستی اما حس میکنم اینجایی , اینجایی میخوام اما سختمه پاشم باید چند وقت تو حاله خودم باشم , تو حاله خودم باشم صبرم کمه بگو این چندمین شبه تا کی باید تلقین کنم همه چی مرتبه تنها دلخوشیم اینه حالا که نیستی پیشم که با هر نفس که میکشم بهت نزدیکتر میشم تنها دلخوشیم اینه حالا که نیستی پیشم

داشتم زندگیمو میکردم اومدی حالمو عوض کردی این همه راهو اومدی که بری که خرابم کنی و برگردی همه چی خوب بود قبل از تو عشق با من غریبگی می کرد یه نفر داشت با خودش تنها زیر این سقف زندگی می کرد عطر تو این اتاق و پر کرده این هوا اون هوای سابق نیست اونکه با بودنت مخالف بود حالا

کجاست اون خنده های کوچیک بپرس از قابه عکس رو میز چقدر یک دفعه ریختیم بهم هی ریختیم به هم هی یه صورتک رو صورتامون همش فرار از اشتباهمون بخار بارون رو شیشه است و بارون همیشه است با غمش تو ذهنه من تو جا گذاشتی یه مشت از خاطراتمونو تو نیستی من چرا بمونم چجوری سر کنم جنونو

قاضی زیاد میشود وقتی عدالت نیست ما حق به جانب همه شاکیان هم هستیم ما چشم میدوزیم به اعدام یکدیگر غافل از اینکه روز دیگر متهم هستیم از این همه صدای بد اخبار بد انگار هر گوشه بگریزم هم سرسام میگیریم من دارم از خودم و از تو سخت میترسم مایی که از ناکامی هم کام میگیرم قاضی زیاد میشود

به تک تک شقیقه های پاره سنگ خورد و یباره دستمون به ضامن تفنگ خوردو مرگ بردو دوباره عقل مردو تموم خاطراتمون گره به جنگ خوردو طرح تخریب خونه های ما کلنگ خوردو تا رسیدیم مدرسه همیشه زنگ خوردو مرگ بردو دوباره عقل مردو تموم خاطراتمون گره به جنگ خوردو من نمیدونم چرا نمیتونم بفهمم اینو چرا به ختم جنگ این همه درنگ خوردو یه نسل دیگه رفت جنگ برنگشت

بزار برگردم عقب اونجا که گم کردم تورو اونجا که رنجیدی ازم وقتی بهت گفتم برو وقتی غرور من نذاشت درو ببندم تا نری وقتی که فهمیدم هنوز نرفتی و پشت دری دوباره برگردم به تو اینبار بهت بگم بمون با دست تو پاکش کنم اون روز و از تقویممون تورو همون دقیقه ها دوباره جست و جو کنم Eb- ادامه ی

هر چه کردم بذر شعرام شاد بپاشم هیچ نشد پشت گندم زار هر سال آرام غصه هیچ نشد به ساز گوش کن و آرام از این مزرعه بگذر این مزرعه پیشین تر از این حادثه پوسید هر چه کردم زخم ها زخم نخوانم هیچ نشد مثل آواز های امروز من هم انکار شم هیچ نشد به انکار گوش کن و مدیون از این وا

اهلِ النّخل احنَه أهلِ الکَرم و الجُود رَبعِ الشَّمِس صِرنَه یابه ولِلکَرم انعو الله ایساعدنه ما عدنه غیره ماعِدنَه غیرَ الله یابه نِشکیلَه الاحوال نِرفَع ایدینه دوم یابه وبعیده الآمال الله ایساعدنه ما عدنه غیره نِبحِر ابمایِ الخیروالله و انغَنِّی للهور وشَحلَه مِن طورِ الشَّمِس من تِعزِفِ النّور الله ایس

ناراحتت کردم دم رفتن خواستم که نا امید بشی از من این عادلانه نیست میدونم ازم نپرس چطور میتونم یه کم واست لازمه بیرحمی دلیلشو حالا نمیفهمی به بغض وا دارم نکن انقدر این گریه ها باشه برای بعد

حتی فکرشم نکن نمیشه ادامه داد تا میام ببخشمت همه چی یادم میاد میدونی حق با منه پس به اول برنگرد وقتی اصرارم به عشق چیزیو عوض نکرد حتی فکرشم نکن نمیشه ادامه داد تا میام نگو بی رحم شدم واسه من که ساده نیست نگو بار آخره اولین بارت که نیست اولین بارت که نیست مگه ترس از شکست کمتر از شکستنه به خودت دروغ نگو میدونی حق با منه‌

طلوع میکنم اگر منتظر شنیدنی اگرچه بعد زخم ها نمانده از منم منی طلوع میکنم که تو از این خراب تر شوی اگرچه دور رفته ای بلرزی و خبر شوی طلوع میکنم میــان گله های گـــرگ تر در آتش ترانه ایــ مهیب تر بـــزرگ تر اگر تــقــاص پس گرفت اگر به ساز من نساخت اگر که روزگـار ب