آکوردهای مانی رهنما

نازلی بهار خنده زده غم ازترانه پر زده مهتاب خانوم مهربون به کوچه ما سر زده نازلی ببین آروم آروم ستاره مون اومد پایین یواشکی گفت تو گوشم از عاشقی خسته نشین باید تو شهر خاطره قدم قدم آفتابی شد پشت غزل گریه شب غرق دلای آبی شد دل که به این سادگیا به بغض شب دل

اگه ترکم نمی کردی آینه ها نمی شکستن دیگه دیواری نمی موند بین دستای تو با من اگه ترکم نمی کردی خونه بی صدا نمی شد قلب وحشت زده من این همه تنها نمی شد اگه می موندی شب من‌ دیگه بارونی نمی موند توی هیچ کجای دنیا‌ دیگه زندونی نمی موند اگه ترکم نمی

در این شب سرد بیدارمو بس دلتنگ توام درگیر قفس با هرچه صدا ، با هرچه نفس فریاد از تو ،ای عشــــــــــق من از تو دل نمیکندم تو با من همسفر بودی کنارت زندگی کردم تو از من بی خبر بودی

چه فرقی بین آدم هست یکی مثل من عاشق شد یکی هم مثل تو رفت و از این احساس فارغ شد سرم چی اومده بی تو کجاست اون آدم قبلی اگه دیدی یه وقت مردم خودت مظنون این قتلی برو یک لحظه دنیاتو بدون من تصور کن برو تنهاییتو یک روز با هر چی که می خوای پر کن کنار هر کسی باشی نگاهت می مونه پیشم شکست از این و اون بازم برت می گردونه پیشم همیشه بین ما دیوار دلیل فاصله ها نیست یه وقتایی گناه از ماست جدایی کار دنیا نیست همیشه

یک لحظه درکم کن تا فرصتی مونده تردید تو ما رو از ریشه سوزونده یک لحظه درکم کن یک جای این تقویم کی گفته عشق من ما سهم هم نیستیم یک لحظه درکم کن ای آخرین همدم گناه من این بود که عاشقت بودم یک لحظه درکم کن حالا که دلگیرم حالا که می سوزم حالا که می میرم یک عمره که می خوام راهی فردا شی اما نمی ذارن هم پای هم باشی

از من و تو روی ساحل تنها یک رد پا مونده رفتی اما رنگ چشمات تو نگاه دریا مونده از من و تو توی جنگل بین شاه بلوطای پیر هنوزم عکس دو تا قلب رو تن درختا مونده از تو تنها یادی مونده پشت این پنجره ی سرد یاد اون چشمای نازت که منو دیوونه می کرد یاد اون

ته چشمات یه جایی بود که آدم قلبشو میباخت سکوتت بی تفاوت بود و چشمات کارمو میساخت ته چشمات یه چیزی بود شبیه حسه تنهایی گناه و جرم من اینه تو تو بی اندازه زیبایی ترکت کنم بگیره گریه ات کز کنی کنار دیوار بشکنی اما نترسی از سقوطه یک سپیدار ترکت کنم بگیره گریه ات کز کنی کنار دیوار بشکنی اما نترسی از سقوطه یک

تحملم کن اگه شکستم , اگه که خستم تحملم کن اگه به سوگ خودم نشستم برای گریه که فرصتی نیست بذار بمیرم بذار تقاص سقوطمو از خودم بگیرم اگه نگاهم ماته , سرده اگه وجودم غرقه درده گناه من نیست باور کن تو رو که دیدم دنیام لرزید تمام روحم از هم پاشید بیا شبامو پرپر کن برای ام