آکوردهای سهیل نفیسی

یکی بود یکی نبود زیر گنبد کبود لخت و عور تنگ غروب سه تا پری نشسته بود گیسشون قد کمون رنگ شبق از کمون بلن ‌ترک از شبق مشکی ‌ترک زار و زار گریه می‌کردن پریا مث ابرای باهار گریه می ‌کردن پریا از افق جیرینگ جیرینگ صدای زنجیر می ‌اومد از عقب از توی برج ناله ی شبگیر می ‌اومد پریا هیچی نگفتن زار و زار گریه می ‌کرد

آن که می گوید دوستت می دارم خنیاگر غمگینی ستکه آوازش را از دست داده است ای کاش عشق را زبان سخن بود هزار کاکلی شاد در چشمان توست هزار قناری خاموش در گلوی من عشق را ای کاش زبان سخن بود آن که می گوید دوستت دارم دل اندوهگین شبیست که مهتابش را می جوید ای کاش عشق را زبان سخن بود هزار آفتاب خندان د

X4 یار عزیز قامت بلندم بی چه نتای تا عقدت ببندم یار عزیز قامت بلندم بی چه نتای تا عقدت ببندم X2 پات از حنیرن صد تا گلیش هه قلبم تو سینه ت صد منزلیش هه پات از حنیرن صد تا گلیش هه قلبم تو سینه ت صد منزلیش هه بی تو مه حتی وا خوم غریبم تنهایی و غم اتکه نصیبم

ای که شکفته ای چو گل در ملکوت خواب من چشمه خوشگواره ای در عطش سراب من حاصل آن شکر لبت وقت جمیل بوسه ها از در غیب عشق تو نان من است و آب من طرح تبسم تو را روح بهار میکشد تا که ترانه خوان شود هر ورق کتاب من جسم شهید خفته را جان دوباره می دهی