آکوردهای دلکش

بردی از یادم دادی بر بادم با یادت شادم دل به تو دادم در دام افتادم از غم آزادم دل به تو دادم فتادم به بند ای گل بر اشک خونینم بخند سوزم از سوز نگاهت هنوز چشم من باشد به راهت هنوز چه شد آن همه پیمان که از آن لب خندان بشنیدم و هرگز خبری نشد از آن کی آیی به برم ای شمع سحرم در بزمم نفسی بنشین تاج سرم تا از جان گذرم پا به سرم نه جان به تنم ده چون به سر آمد عمر بی ثمرم نشسته بر دل غبار غم زانکه من در دیار غم گشته ام غمگسار غم امید ا

عاشقم من عاشقی بیقرارم کس ندارد خبر از دل زارم آرزویی جز تو در دل ندارم عاشقم من عاشقی بیقرارم کس ندارد خبر از دل زارم آرزویی جز تو در دل ندارم من به لبخندی از تو خرسندم مهر تو ای مه آرزومندم بر تو پابندم از تو وفا خواهم

چو اسیر دام توام رام توام ای محرم رازم منم آن شمعی که زشب تا به سحر در سوز و گدازم ای فتنه بکش یا بنوازم چو اسیر دام توام رام توام ای محرم رازم منم آن شمعی که زشب تا به سحر در سوز و گدازم ای فتنه بکش یا بنوازم بی گناهم بده پناهم که از موی تو آشفته ترم کن نگاهی به خاک راهی ای سایه لطفت به سرم بی گناهم

بردی از یادم، دادی بر بادم، با یادت شادم دل به تو دادم، در دام افتادم، از غم آزادم دل به تو دادم فــتــــادم به بــــند ای گل بر اشک خونیـــنـم مــــخند سوزم از سوز نگاهـــــت هـــــنـوز چشم من باشد به راهــت هــــنـوز چه شد آنهمه پیمان، که از آن لب خندان بشنیدمو هـــرگـز خبر

پرسون پرسون یواش یواش اومدم در خونه تون ترسون ترسون لرزون لرزون اومدم در خونه‌ تون یک شاخه گل در دستم سر راهت بنشستم از پنجره منو دیدی مثل گلها خندیدی آه بـــه خــــــــــدا آن نــــگهت ‌ از خاطرم نـــرود آه بـــه خــــــــــدا آن نــــگهت ‌ از خاطرم نـــرود گفتم ، گفتم ، آره گفتم به خدا قهر گناهه دل منتظره

امید جانم ز سفر باز امد شکر دهانم ز سفر باز امد عزیز آن که بیخبر به ناگهان رود سفر چو ندارد دیگر دلبندی به لبش ننشیند لبخندی چو غنچه سپیده دم شکفته شد لبم ز هم که شنیدم یارم باز آمد ز سفر غمخوارم باز امد همچنان که عاقبت پس از همه شب بدمد سحر

این همه آشفته حالی این همه نازک خیالی ای به دوش افکنده گیسو از تو دارم از تو دارم این غرور و عشق و مستی خنده بر غوغای هستی ای سیه چشم سیه مو از تو دارم از تو دارم این تو بودی کز ازل خواندی به من درس وفا را این تو بودی آشنا کردی به عشق این مبتلا را من که این حاشا نکردم از غمت پروا نکرد