آکورد فریاد زیر آب داریوش

ای که بی تو خودمو تک و تنها می بینم هر جا که

حالا که کار تو شده پر از نیرگ و ریا حالا که دل تو

عشق به شکل پرواز پرندس عشق خو

تو سینه این دل من میخواد آتیش بگیره

این روزا گوزن رو سر نمی برن

کوه و میزارم رو دوشم،رخت هر جنگو میپوشم

عاقبت ظلم تو رو یه روزتلافی میکنم

تنگه غروبه خورشید اسیره میترسم ا

تو غربتی که سرده تمام روز و شبهاش

چشم من بیا منو یاری بکن