آکورد فراموشی‌ ها امید نعمتی

Dm 
دشت‌ها نام تو را می‌گویند

 Gm        Dm 
کوه‌‌ها شعر مرا می‌خوانند

 Bb            Gm 
کوه‌ باید شد و ماند

 Bb        Gm 
رود باید شد و رفت

 Dm               Am7 
دشت باید شد و خواند

 Dm 
در من این جلوه‌ی اندوه زِ چیست

 Dm 
در تو این قصه‌ی پرهیز که چه

 Gm 
در من این شعله‌ی عصیانِ نیاز

 A               Gm 
در تو دمسردی پاییز که چه

 

 Dm 
آشیان تهی ‌دست مرا

 C 
مرغ دستان تو پُر می‌سازد

 A       Bb 
آه مگذار   آه مگذار

 Dm 
آه مگذار که دستان من آن

 C 
اعتمادی که به دستان تو دارد

 A               Bb 
به فراموشی‌ها بسپارد

 

 A7               Dm 
در میان من و تو فاصله‌هاست

 A7                        Gm 
می‌توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری

 Bb              Gm 
می‌توان از میان فاصله‌ها را برداشت

  A              Gm 
دل من با دل تو هر دو بیزار از این فاصله‌هاست

 Dm 
تو به اندازه‌ی تنهایی من خوشبختی

 A7         Bb                Dm 
من به اندازه‌ی زیبایی تو غمگینم

 Gm 
سینه‌ام آینه‌ایست با غباری از غم

  A                            Gm 
تو به لبخندی از این آینه بزدای غبار

 

 Dm 
آشیان تهی ‌دست مرا

 C 
مرغ دستان تو پُر می‌سازد

 A       Bb 
آه مگذار   آه مگذار

 Dm 
آه مگذار که دستان من آن

 C 
اعتمادی که به دستان تو دارد

 A               Bb 
به فراموشی‌ها بسپارد