آکوردهای ONEDAM

بی بی گل فدات بشم دیگه بی تو خستم بی بی گل یکی از همین روزا میبینی شکستم بی بی گل بی بی گل فدات بشم دل شده رسوای غمت آخ دلم تنگه بیا بیا روی چشمام قدمت بی بی گل تو که منو کشتی بی بی گل ‌ ‌ واسه چی منو دوست نداشتی بی بی گل تو واسم زندگی نزاشتی بی بی گل واسه چی منو دوست نداشتی بی بی گل بی بی گل فدات بشم دیگه بی تو خستم بی بی گل یکی از همین روزا میبینی شکس

ﻳﻪ زﺧﻢ ﻛﻬﻨﻪ روی ﺑﺎﻟﻢ ﻳﻪ آﺳﻤﻮن ﻛﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ رام ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻪ ﻏﻴﺮ واژه ﻏﺮﻳﺒﻰ ﭼﻴﺰی ﺗﻮی ﺗﺮاﻧﻪ ﻫﺎم ﻧﻴﺴﺖ ﺣﺘﻰ ﻳﻪ آﻳﻨﻪ ﭘﻴﺶ روم ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ اﺳﻤﻤﻮ ﻳﺎدم ﺑﻴﺎره ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺷﺐ ﺗﻮ ﺧﻠﻮﺗﻢ ﭘﺎ ﻧﻤﻰ ذاره ازم ﻧﺨﻮاه ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻤﻮﻧﻢ ﺗﻮ ﻫﻴﭽﻰ از ﻣﻦ ﻧﻤﻰ دوﻧﻰ اﮔﻪ ﺑﮕﻢ راز دﻟﻢ رو ﺗﻮ ﻫﻢ ﻛﻨﺎرم ﻧﻤﻰ ﻣﻮﻧﻰ ازم ﻧﺨﻮاه ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻤﻮﻧﻢ ﺗﻮ ﻫﻴﭽﻰ از ﻣﻦ ﻧﻤﻰ دوﻧﻰ اﮔﻪ ﺑﮕﻢ راز دﻟﻢ رو ﺗﻮ ﻫﻢ ﻛﻨﺎرم ﻧﻤﻰ ﻣﻮﻧﻰ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻛﻨﺎرم ﻧﻤﻰ ﻣﻮﻧﻰ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻛﻨﺎرم ﻧﻤﻰ ﻣﻮﻧﻰ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻛﻨﺎرم ﻧﻤﻰ ﻣﻮﻧﻰ دل ﻣﻦ

رفتی و بی تو دلم پر درده پاییز قلبم ساکت و سرده دل که می گفتم محرمه با من کاشکی می دیدی بی تو چه کرده ای که به شبهام صبح سپیدی بی تو کویری بی شامم من ای که به رنجام رنگ امیدی بی اسیری در دامم من با تو به هر غم سنگ صبورم بی تو شکسته تاج غرورم با تو یه چشمه چشمه روشن بی تو یه جادم که سوت و کورم ای که به شبهام

باز منو کاشتی رفتی تنها گذاشتی رفتی باز منو کاشتی رفتی تنها گذاشتی رفتی دروغ نگم به جز من‌ یکی دیگه داشتی رفتی یکی دیگه داشتی رفتی باز منو کاشتی رفتی تنها گذاشتی رفتی باز منو کاشتی رفتی تنها گذاشتی رفتی دروغ نگم به جز من‌ یکی دیگه داشتی رفتی یکی دیگه داشتی رفتی پشتتو کردی بر من بگو مگو نداره رو کن به هر کی خواستی گُل پشت و رو نداره پشتتو کردی بر من بگو م

جغد بارون خورده ای تو کوچه فریاد میزنه‌ زیر دیوار بلندی یه نفر جون میکنه کی میدونه تو دل تاریک‌ شب چی میگذره‌ پای برده‌های شب اسیر زنجیر غمه دلم از تاریکی ها خسته شده‌ همه ی درها به روم بسته شده من اسیر سایه های شب شدم‌ شب اسیر تور سرد آسمون پا به پای سایه ها باید برم‌ همه شب به شهر تاریک جنون دلم از تاریکی ها خسته شده‌ همه ی درها به روم بسته شده

دوﺳﺖ دارم ﻣﻰ دوﻧﻰ ﺗﺎ وﻗﺘﻰ ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﻰ اﻳﻦ ﻗﺼﻪ رو ﻣﻰ ﺗﻮﻧﻰ از ﺗﻮ ﭼﺸﺎم ﺑﺨﻮﻧﻰ ﻳﻪ ﻋﻤﺮﻳﻪ ﺑﺎﻫﺎﺗﻢ ﻋﺎﺷﻖ ﻳﮏ ﻧﮕﺎﺗﻢ ﻣﻴﻮن ﺻﺪﺗﺎ ﻋﺎﺷﻖ در ﺑﻪ در و ﻓﺪاﺗﻢ ﺗﻮ ﻧﻮر اﻳﻦ ﭼﺸﺎﻣﻰ ﺧﻨﺪه رو ﻟﺒﺎﻣﻰ دﻧﻴﺎ ﺧﻴﻠﻰ ﻗﺸﻨﮕﻪ وﻗﺘﻰ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺑﺎﻫﺎﻣﻰ ﺗﻮ ﻗﺤﻄﻰ ﻣﺤﺒﺖ دادی ﺑﻪ ﻋﺸﻘﻢ ﻋﺎدت رو ﺑﺎل ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﻰ رﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ

دیگه ندارم طاقت موندن من این شهرو رها میکنم از درد شبونه دل مردم من مرده ز بیداد زمونه ایران ایران سرم روی تن من نباشه گر که بیگانه بشه هم وطن من ایران ایران سرم روی تن من نباشه گر که بیگانه بشه هم وطن من اگه خاک من از دست بره جایی ندارم دلم میمیره از غصه دیگه نایی ندارم به جز نام تو ای مام وطن ای موطن من

ﺗﻮ ﻫﻤﻮﻧﻰ ﻛﻪ ﺗﻮ روﻳﺎم ﺗﻮ رو ﻣﻦ ﺧﻮاب ﻣﻰ دﻳﺪم ﺗﻮ ﭼﺸﺎت آﺳﻤﻮن و آﻓﺘﺎب و ﻣﻬﺘﺎب ﻣﻰ دﻳﺪم زﻟﻔﺎﺗﻮ ﺷﺐ ﻣﻰ ﺧﺮه ﺗﺎ ﺗﻮی اون ﻟﻮﻧﻪ ﻛﻨﻪ مثل ﻣﻦ ﺻﺪ ﺗﺎ دﻟﻮ ﻋﺎﺷﻖ و دﻳﻮوﻧﻪ ﻛﻨﻪ ﺗﻮ اوﻧﻰ ﻫﻤﻮﻧﻰ اوﻧﻰ ﻫﻤﻮﻧﻰ از ﺗﻮ ﻗﻠﮏ ﭼﺸﺎت ﺳﻜﻪ ﻫﺎی رﻧﮕﺎرﻧﮓ ﻣﻰ رﻳﺰه روی ﻫﻮا ﺑﺎ ﺻﺪای ﺧﻨﺪه ﻫﺎت ﻣﻰ ﺷﻪ از ﺳﺘﺎره ﭘﺮ آسمون رو سیا ﺗﻮ اوﻧﻰ ﻫﻤﻮﻧﻰ تو اونی ﻫﻤﻮﻧﻰ ﺗﻮ ﻫﻤﻮﻧﻰ اﮔﻪ ﺷﺐ ﻗﺼﻪ ﺑﮕﻰ ﭼﺸﻢ ﺑﻰ ﺧﻮاﺑﻤﻮ ﭘﺮ ﺧﻮاب ﻣﻰ ﻛﻨﻰ ﺗﻮ ﻫﻤﻮﻧﻰ اﮔﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻤﻮﻧﻰ ﻣﻨﻮ از آرزو ﺳﻴﺮاب ﻣﻰ ﻛﻨﻰ ﺗﻮ اوﻧﻰ ﻫﻤﻮﻧﻰ تو اونی ﻫﻤﻮﻧﻰ از ﺗﻮ ﻗﻠﮏ ﭼﺸﺎت

شبا وقتی من و دل تنهای تنها میمونیم واسه هم قصه ای از روز جدایی میخونیم میگم ای دل دل آلوده به درد اگه روزی بکشم ناله سرد آه و نالم میگیره دومنشو آتیش عشق میسوزونه تنشو شبا وقتی من و دل تنهای تنها میمونیم واسه هم قصه ای از روز جدایی میخونیم تو مصیبت کشی ای دل میدونم میون آتیشی ای دل میدونم داری پرپر میزنی جون میکنی اینو از اشک

ﺧﻴﻠﻰ ﻏﺮﻳﺒﻰ واﺳﻪ ﻣﻦ از ﭼﻪ ﺷﺒﻰ ﺟﺪا ﺷﺪی از ﭼﻪ زﻣﻮﻧﻰ ﺧﺎﻛﺘﻮ ﻟﻮﻧﻪ ﺳﺎﻳﻪ ﻫﺎ ﺷﺪی ﻛﺪوم ﻏﺮوب ﻧﺸﻮﻧﻰ داد ﺷﺐ از ﻛﺪوم ﺟﺎده ﺑﻴﺎد از ﻋﺎﺷﻘﺎی رﻫﮕﺬر ﻧﺸﻮﻧﻰ ﻣﻨﻮ ﺑﺨﻮاه وﻗﺘﻰ ﻛﻪ ﺣﺮف ﻣﻦ ﻧﺒﻮد ﻛﺪوم ﺻﺪا در ﺗﻮ ﻧﺸﺴﺖ ﻛﺪوم ﺳﺘﺎره ﭘﺮ کشید ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺎی ﺗﻮ ﻧﻄﻔﻪ ﺑﺴﺖ ﻏﺮﻳﺒﻪ ای اﻣﺎ دﻟﻢ ﺑﺮای ﺗﻮ ﭘﺮ ﻣﻴﺰﻧﻪ ﺑﺮای ﭘﻴﺪا ﻛﺮدﻧﺖ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺳﺮ میزنه ﻫﻰ ﻏﺮﻳﺒﻪ ﺧﻮش اوﻣﺪی ﺑﻪ ﺟﺸﻦ ﺳﺎده ﺗﻨ

ﺗﻮ ﺧﺮاب ﻣﻦ آﻟﻮده ﻣﺸﻮ ﻏﻢ اﻳﻦ ﭘﻴﻜﺮ ﻓﺮﺳﻮده ﻣﺨﻮر ﻗﺼﻪ ام ﺑﺸﻨﻮ و از ﻳﺎد ﺑﺒﺮ ﺑﻬﺮ ﻣﻦ ﻏﺼﻪ ﺑﻴﻬﻮده ﻧﺨﻮر ﺗﻮ ﺳﭙﻴﺪی ﻣﻦ ﺳﻴﺎﻫﻢ ﺧﺴﺘﻪ ای ﮔﻢ ﻛﺮده راﻫﻢ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﺎ در ﭘﻨﺎﻫﻰ ﻣﻦ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﺑﻰ ﭘﻨﺎﻫﻢ ﺗﻮ ﻃﻠﻮع ﻫﺮ اﻣﻴﺪی ﻣﻦ ﻏﺮوﺑﻰ ﻧﺎ اﻣﻴﺪم ﺗﻮ ﺳﭙﻴﺪ و دل ﺳﻴﺎﻫﻰ ﻣﻦ ﺳﻴﺎه دل ﺳﭙﻴﺪم ﻧﻪ ﻗﺮاری ﻧﻪ دﻳﺎری ﻛﻪ ﺑﺮ آن رو ﺑﮕﺬارم ﺑﻪ ﭼﻪ ﺷﻮﻗﻰ ﺑﻪ ﭼﻪ ذوﻗﻰ دﮔﺮ اﻳﻦ ره ﺑﺴﭙﺎرم ﭼﻪ اﻣﻴﺪی ﺑﻪ ﺳﭙﻴﺪی ﻛﻪ ﺑﻪ رﻧﮓ ﺷﺐ ﺗﺎرم ﺗﻮ ﺳﭙﻴﺪی ﻣﻦ ﺳﻴﺎﻫﻢ ﺧﺴﺘﻪ ای ﮔﻢ ﻛﺮده راﻫﻢ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﺎ در ﭘﻨﺎﻫﻰ

ﺗﻮ ﻛﺪوم ﻛﻮﻫﻰ ﻛﻪ ﺧﻮرﺷﻴﺪ از ﺗﻮ دﺳﺖ ﺗﻮ ﻣﻴﺘﺎﺑﻪ ﭼﺸﻤﻪ ﭼﺸﻤﻪ اﺑﺮه ای روی ﺳﻴﻨﻪ ﺗﻮ ﺧﻮاﺑﻪ ﺗﻮ ﻛﺪوم ﺧﻠﻴﺞ ﺳﺒﺰی ﻛﻪ ﻋﻤﻴﻖ اﻣﺎ زﻟﺎﻟﻪ ﻣﺜﻞ آﻳﻴﻨﻪ ﭘﺎک و روﺷﻦ ﻣﻬﺮﺑﻮن ﻣﺜﻞ ﺧﻴﺎﻟﻪ ﻛﺎش از اول ﻣﻴﺪوﻧﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﺗﻮﺻﻨﺪوﻗﭽﻪ ﻗﻠﺒﺖ ﻛﻠﻴﺪی داری ﺑﺮای درﻫﺎی ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﻛﺎش از اول ﻣﻴﺪوﻧﺴﺘﻢ ﻛﻪ دﺳﺘﺎی ﻧﺠﻴﺒﺖ ﻣﺮﻫﻤﻰ داری ﺑﺮای زﺧﻢ اﻳﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻗﺼﻪ ﻫﺎ ﺷﺒﻴﻬﻰ ﺳﺎده اﻣﺎ ﺣﻴﺮت آور ﺷﻮق ﺗﻜﺮار ﺗﻮ دارم وﻗﺘﻰ ﻣﻴﺮﺳﻢ ﺑﻪ آﺧﺮ ﺗﻮ ﭘﻠﻰ ﭘﻞ رﺳﻴﺪن روی ﮔﺮداﺑﻪ ﺗﺮدﻳﺪ ﻣﻨﻮ رد ﻣﻴﻜﻨﻰ از رود ﻣﻨﻮ ﻣﻴﺒﺮی ﺑﻪ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻛﺎش از اول ﻣﻴﺪوﻧﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﺗﻮ

رﻧﮓ ﺗﻨﺖ رﻧﮓ ﻣﺴﻰ ﻧﻪ رﻧﮓ ﭘﻮﺳﺖ ﻫﺮ ﻛﺴﻰ ﺑﻮی ﺗﻨﺖ ﺑﻮی ﮔﻞ ﺑﻮی ﮔﻠﺎی اﻃﻠﺴﻰ آی ﻛﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻛﺴﻰ تو از کدوم راه میرسی وﻗﺘﻰ ﻣﻴﺎی ﻛﻪ دﻳﺮ ﺷﺪه ﻧﻤﻮﻧﺪه در ﻣﻦ ﻧﻔﺴﻰ ﺑﻴﺎ ﻛﻪ وﻗﺘﺶ رﺳﻴﺪه ﭼﺸﻤﺎم ﺑﻪ راﻫﺖ ﺧﺸﻜﻴﺪه ﺻﺒﺮ ﻫﺰار ساله من دﻳﮕﻪ ﺑﻪ اﺧﺮ رﺳﻴﺪه ﻫﻴﭽﻜﺴﻰ ﻫﻢ ﺻﺪام ﻧﺒﻮد شریک ﻏﺼﻪ ﻫﺎم ﻧﺒﻮد ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻪ ﺣﺘﻰ ﺗﻮ قصه ﻫﺎم ﻧﺒﻮد رﺧﺖ ﺗﻨﺖ ﻏﺒﺎره راه ﺧﺎک ﺗﻤﻮم ﺟﺎده ﻫﺎ ﺧﻮرﺟﻴﻦ اﺳﺒﺖ ﭘﺮه ﻋﺸﻖ ﭘﺮ از ﺷﻜﻔﺘﻨﻮ ﺻﺪا ﻗﺪ ﺗﻤﻮم آﺳﻤﻮن ﻗﻠﺐ ﻳﻪ ﻗﻄﺮه ﺷﺒﻨﻤﻰ