آکوردهای د دان

تا خود امروز تا خود فردا تا همیشه میدم افتری پس کنارمه مست و بی نقص نمیزنم بهش هر سری دست بشه بسته این فصل چه قشنگه این وضع نمیخواستم بهش عادت کنم ولی باس شروع کنم و باز خط کنم عاشقیش رو باور کنم فاصله لب هاش رو باز تر کنم من میدونم اون یه پارتی گَله حال کرده با سیجلِ دو شب داده sance بهم هر دو مغزم رو این دوشک پاره جفت میدونیم که امثال ما زنده ان فقط توو افسا

بزار به اوج نگات برسم دستاتو یه بار بده من حاضرم واسه یه دیقه دیدنت از زندگیم یه سال بشه کم عزیزم دووم بیار خوب میشه زخم و کبودیات میخوام حرف خوب بزنم کاش الکل امون میداد نمیدونم دیگه گذشته چی از حس تو میخواست نمیدونست طلوع خورشید مثل اسم تو زیباست منکه ارزویی ندارم ق

بزار به اوج نگات برسم دستاتو یه بار بده من حاضرم واسه یه دیقه دیدنت از زندگیم یه سال بشه کم عزیزم دووم بیار خوب میشه زخم و کبودیات میخوام حرف خوب بزنم کاش الکله امون میداد نمیدونم دیگه گذشته چی از حس تو میخواست نمیدونست طلوع خورشید مث اسم تو زیباست دیگه آرزویی نداره قاصدکاتو فوت بکن نه فقط بخاطر من بخاطر خودت طلوع کن

ﺑﺒﺨﺶ ﻣﻨﻮ ﻋﺰﻳﺰم ﻣﻴﺨﻮام اﺷﻜﺎت ﻧﺮﻳﺰن دارم آﺧﺮﻳﻦ ﻛﻠﺎﻣﻮ واﺳﻪ ﺗﻮ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻢ ﺑﺒﺨﺶ ﻣﻨﻮ ﻋﺰﻳﺰم اﻧﺪازه ی ﻗﻠﺐ ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺘﻢ ﺑﻮد ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﻖ ﺗﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮ دارم از ﺷﻬﺮ ﺗﻮ ﻣﻴﺮم ﺑﺒﺨﺶ ﻣﻨﻮ ﺗﻮ ﺑﺎزم اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎﻳﺪ راﻫﻤﻮن ﺟﺪا ﺷﻪ ﻧﺬار آﺧﺮﻳﻦ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ ﺑﺎ ﻏﻢ ﻓﺮﻳﺎد ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻪ ﮔﻮﺷﻤﻮ ﻣﻴﮕﻴﺮم دوﺑﺎره ﻫﺮﭼﻰ ﺧﻮاﺳﺘﻰ داد ﺑﺰن ﻳﺎدت ﻣﻴﺮه ﻫﺮﭼﻰ ﺧﺎﻃﺮه ﻣﺎ داﺷﺘﻴﻢ ﻣﺎه ﻣﻦ ﮔﻮﺷﻤﻮ ﻣﻴﮕﻴﺮم دوﺑﺎره ﻫﺮﭼﻰ

ﺧﺪاﻓﻈﻰ ﺑﺎ ﻳﻪ ﺑﻰ ﺣﺴ‏ ﺑﻴﻨﻤﻮن ﻳﻪ دﻳﻮار ﭼﻴﻨﻪ ‏ ﺑﻌﺪ از دﻳﺪن اون ﭼﺸﻤﺎﺗ‏ ﻫﺮ ﺷﺎﻋﺮی ﺑﻰ ﭼﺎره ﻣﻴﺸﻪ ‏ ﺣﺎﻟﻤﻮ از ﺻﺒﺢ ﻫﻤﻪ دﻳﺪن ﺣﺴﻤﻮ ﻛﺸﺘﻤﺶ ﺑﻰ رﺣﻢ ‏ ازت ﻛﻠﻰ ﺑﺪی دﻳﺪﻣ‏ وﻟﻰ ﻣﻦ دﺷﻤﻨﺖ ﻧﻴﺴﺘﻢ ‏ ﺑﺒﻴﻦ ﻣﻦ ﻋﻮض ﺷﺪﻣ‏ ﻣﻰ ﺧﻮام ﻓﻘﻄ ﺧﻄﺮ ﻛﻨﻢ ‏ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻴﻮن آدﻣﺎ‏ و ﭼﻬﺮه ﻫﺎ ﺳﻔﺮ ﻛﻨﻢ ‏ ﺑﺪ ﺧﺴﺘﻪ م از دل ﺧﺴﺘﮕﻴ‏ ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺮ ﺑﻪ ﺑﭽﮕﻴﻢ ‏ ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺮ ﺑﻪ ﻟﺤﻈ

باز هم نوبت رقص قلمه بنویسم از تو و نقش بدنت فقط یه مسئله پیمان مسته از لبت واسه همین هم توو دست هات حبس ابده جاذبه رو نمیخوایم تا واسه همیم دورشیم از بدی های زمین و به یاد وسوسه های قدیم بریم اونور سرزمین های عجیب بریم توش بسازیم کلبمون رو از همه قایم کنیم غصمون رو بقیه هم دیگه دور بندازیم نشون بدیم عرضمون رو پاره پوره کنیم پاسپورتمون رو بریم یه جا بزرگ کنیم شاهدختمون رو شع

یه خط باریک بین وجدان و عشق که اگه بشکنه میبرتت صبح تا بهشت توو یه مرداب زشت یه فرشته میبینی که اسمت رو توو جهنم خوشحال نوشت وقتی توو زندگیم شدم از این استعدادِ مست منو برده بالا افتادم از ارتفاع پست یه روز سیاوش گفت بگیر از این اشتباه درس گفت از حس خوب قصه گوی قصه ها بترس الآن با توئه خوبم یا توئه بد از بیرون میخنده لبام از توو پر درد از شبش خاموشه گوشیم

اگه مال من بودی باهم معروف ترین آدمای شهر بودیم میخندوندمت اگه حالم بود هرجوری، وقتی درگیر غم بودی ولی حیف ترسویی، تو ترسویی نجاتم میده چشات دیوونه میکنه صدات فقط با منی توی خواب میخندیم ما توی یه قاب بی تو جایی نمیشه رفت چون تو شبای من نمیدرخشی از حرفاتم نمیشه فهمید، ن

ﻳﻪ ﻏﺮﻳﺒﻪ اوﻣﺪ و ﻫﻤﻪ ﻛﺴﻢ ﺷﺪ ﻫﻤﻪ اﺳﻢ و ﺧﺎﻃﺮش زﺧﻢ ﺗﻨﻢ ﺷﺪ ﻳﻪ دﻳﻮوﻧﻪ ﺑﻌﺪ اون ﺧﻮاب دو ﭼﺸﻤﺎش ای ﻏﺮﻳﺒﻪ دوﺑﺎره دﺳﺖ ﺑﻪ ﻗﻠﻢ ﺷﺪ ﻫﻤﻪ ﺷﻌﺮام اوﻣﺪ از ﻋﻤﻖ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻛﻨﺎرش ﻣﻮﻧﺪم ﻧﺸﻪ ﮔﻢ ﺑﺸﻪ راﻫﺶ ﻓﻬﻤﻴﺪم ﺗﺎ ﺗﻪ ﻫﺮ ﺟﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﻣﻴﺮم ﻧﻤﻴﻤﻮﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻣﻌﺠﺰه ﻳﺎ ﻋﺸﻖ چشامو ﺑﺎز ﻣﻴﺒﻨﺪم ﻣﻴﺸﻤﺮم از ﻳﮏ ﺗﺎ ﺳﻰ ﻣﻴﺪوﻧﻢ ﭘﻴﺪات

امشب میخوامت از فردا تا خود امروز میزنم من بات کوک و گری گوس اون شونه لاغرو هی بوس میکنم شده خواستنت اعتیاد چقد دامنه بهت میاد دوست دارم با همه چتیات با همه زشتی هات هستم من ذاتی و فکری باهات میخوام باشیم هی غلط فقط دنبال داستان شیطنت شات و سک ازت بگیرم بریم توو فکر س|س فقط گردنتو با دست بگیرم آروم شم بعد بمیرم قشنگترین تَن که دیدم این عشق نیست آتیش شاهنامست

بیا که غم آوار روم بیا که سر بدم برای تو آواز قو ببین شدم اسیر تو اصلا بیا غریبه شو تو باز منو آتیش بزن ازم نگیر حریقتو منم شبام عجیبه چون نمیدونم مسیرتو ازم نپرس دلیلشو فقط بیا برسون خودتو به من اگه میشه اگه این جا نه توی دنیای دیگه میام پیشت برسون خود

ای کاش تو بازم بکنی قلبمو پیداش دلِ من یخ زده انگار تو زمستون داره چشمات این شهر با تو همه ی دردامو میکشت بارونش اشکامو میشست نمیدیدم فردامو بی تو من مث خار گلی در پس هر باد نگهبان تو بودم من همون شب که تو میخندیدی درگیر تماشای تو بودم

من هربار با تو بچه میشم عینه عید هر سال منو حبسم کن بین دستات شلیکم کن سمت ترسام منو دریاب الان که لبه پرتگام بلعید منو خاطراتتو درجا غرقم کردی توی دریا گفتی منو بلند کن جون بده بم‌ منو روشن کن گفتی نکنی منو گمم تو آخر پروانه توی مشتم‌ مرد منو

امشب ترسیدم ازت ترسیدم بری جلوت من بی اسلحم میکنی تهدیدم که چی زیر هر چی من زدم که نکنه اذیت بشی قدر دنیا حرف دارم منم حق دارم بیا نزدیکم بشین گفتم به تو‌خورده قلبمو یادت نره روز اول رو گفتی از آدما فراری شدی توهم انقدر زود تو دلم نرو باهم بستیم همه عهدیو درمون کردی منه زخمیو سفر کردیم‌ همه شهریو نشونم دادی منه اصلیمو یه نیم برا من بود یه نیمه

با تو حال میداد برنامه ها با تو حال میداد شبا بیدار با تو حال میداد حتی زیاد در گوشم هی میگفتی نشه فردا بیاد که تقسیم کنیم با هم تنهاییامونو از این حرفا زیاد نه نزن از این حرفا زیاد فکر نمیکردم یه روز با تو بد شم باز میکردی برام موهاتو هر شب میگفتی می دونم دوستم داری با اینکه ترجیح میدی به من دوستاتو هر چند روزا دوتایی مست و داغون هی شبا قفل توو هم دست و پامون هی بودیم منو تو توو این شهر یه دونه ولی الان میکن

سر میدم آواز قو تموم شده داستانمون ؛ رفت تو غصه ها جاودانه موند دیدی زود دست سرنوشت ؛ تو رو هم از دست من گرفت رفت و پر کشید به سمت آسمون ؛ یادت افتادم باز با یه بو رفتی و من موندم و آواز قو ؛ بهم گفتی که خدانگهدار منم سراغت رو گرفتم دوباره هر بار ؛ از بطرهای دم بار از گل های هر باغ کردم دنبالت پرواز ؛ ولی غرق شدم هر دفعه مرداب هر آب

میون این ادمکا میساختیم ما با کلکا نبضم میزد با نفسات نمیشه گفت با کلمات اونور جاده ی ارزوها یکی اومد از اسمونا چقدر خوبو ساده بودا دستم میرفت لای موهاش میرم تا ته راهی که نموندی با من وقتی ماهمو دست ستاره ها دادم از تو نه گله از این اسمونا دارم شکسته بغضمو تو ارزوهام خوابم شدم کوه صبر خونه س

حالا که من اینم یهو واست صدام قشنگ شد یهو معنیه شعرام عوض شد چیو باور کنم من از تو حالا که من اینجام تازه میخوای پیشم بشینی چیو اومدی ببینی حالا که همه حسام تلف شد میشه رد شمو برم‌ دور شم ازین خاطره ها یه میون بر بزنم‌ تو جاده فاصله ها بده چشم هاتو به من با

یه روزی همه میرن میدونه کی‌ موقعشو تو این دنیای کوچیک بگو کی گم نشد همه جارو‌گشتم هیشکی تو‌نشد همه جارو‌گشتم هیشکی تو‌نشد خیره میشم من باز به در دیوار رو‌ میز یه ودکا یه پاکت سیگار اگه بود الان نجاتم میداد عطر اون تنتو بازم میخوام از روز اولی که میشناختمت میگفتم زندگیو بات میسازمش بگو از منو تو‌ موند چی آخرش دیگه چیزی نمونده جز دلتنگیا

میخوام برگردم به وقتایی که عاشقت بودم حرفامو خوردم من ساکت هی موندم دور شدیم از هم و بینمون فاصله اومد یه چند ماهی میشه که دیگه ساکته خونه ام رفتی و شدی یه امیدِ محال نمیدونستم دستات مُرفینه برام کاش میشد زد پُلی به زمان هر چی گلِ رُزه فدای سرخی لبات دیوونه شدم من بعدِ تو اینطوری نبودم قبلِ تو تو که این راهو باهام نمیای حداقل منو بدرقه کن مست

بگو دیگه چرا پرواز نمیکنی تو که زیباترین پروانه ای بیا روی دستام بشین مال کدوم سیاره ای میام دنبالت همه چیو بردار بریم مواظبم باش نزار بمیره فردام کنار من باش بشین کنار دردام یه بار به جای من باش ببین چه تنهام تو موج های غم هام یه بار تو قایقم باش تموم شدش مستیم همین جا

دوباره برف جاده سفید دوباره عکس قاب و یه فیلم منم از جنس آرزو تویی که از خاطره ای چشمات از فاصله بی منطق و از هر حادثه بی رحم تره تو هر جا که بری هر جا که بری تا از راه که رسیدم نشد دستاتو بگیرم نشد درداتو بدی من باهات فردارو بگیرم کردی پرواز تو بی من رفتم از یاد تو بی رحم

میخوام با تو جایی بشینم یا که ازت خوابی ببینم بدونِ تو خالیه این شهر میدونی من هر جایی که میرم چشمات کاری که میکرد با من هیچ ساقی نمیکرد میخوام واسه آخرین بار کنارت توو شبِ مهتابی بمیرم بمیرم من شاید تلخه و بی مزه ولی مست چشاتم هنوز غرق نگاهتم توو اون صحنه، لب دره شدی چتر نجاتم نگرفت کسی بعدتم یه لحظه که جات هم اسمم رو دیوار قلبت یادگاری میمونه پاک نمیشه شبا هر چقدر بباری دیوونه روی بومِ خونه صورتت نقا